पाउस पाउस
पाउस पाउस ओला चिंब ,रस्त्या च्या कडेला वाहतोय
टिप टिप मोत्यां सारखे थेंब गोळा करून राहतोय
माझी कागदाची नाव सोडली पाण्यात
पापनी लवण्या आधी दूर कुठे नेशी
इवल्या श्या मनास पहा न विन कारण सताव्तोय.
पहिल्या प्रहरिचा दव बिंदू
माझे मी स्वतः ला शोधतोय
धुंध धुक्याच्या घनिष्ट जाळ्यात
पहिल्या प्रहरिचा दव बिंदू, सोनेरी किरण म्हणाली…
कधी कधी
कधी कधी मी जे ठरवते मनात आणि आनंदित होते ती गोष्ट होतच नाही.
साठवलेला क्षण जवळ येऊन हुलकावणी देऊन निघून सुद्धा जातो.अगदी
बाजूनि,अनोळखी असल्या सारखा.हाक मारली तर ओ पण देतो,बोलतो
हसतो, विचारपूस करतो ,पण परक्या सारखा.तो क्षण का कधी सत्य नव्हता?
झुळझुळत्या वार्या सोबत अनेक नवीन क्षण फिरतात,पण त्यांच्याशी
माझी ओळख होऊन सुद्धा ते आपलेसे का नाही वाटत.मन म्हणत जे गेल
ते सोड आणि जे समोर आहे ते धर,पण या हृदयाला नाही समजत त्याची
परिभाषा.हृदय उलट्या दिशेने प्रवास करतय आणि मन सरळ.पण यातून
मी कोणाची बाजू घेऊ,मला नक्की माहीत आहे हृदय म्हणताय ते होणार नाही,
कधीच नाही.मन ज्या क्षणाची वाट पहातय तो येण्याची आशा तरी आहे.
बहुतेक हृदयाच्या गोष्टी बोलून दाखवाव्यत आणि मना प्रमाणे करावे हेच बरे.
नभ आज दारी आले
नभ आज दारी आले
वेड्या मनास कोण समजावी
उंच उडाले निळ्या आकाशी
सोडून मला एकटेच भरकटले
कदाचित मग थोडे घाबरले
परतिचि मनास वाट दाखवण्या
नभ आज माझ्या दारी आले.
सांगून ते एकते कोणाचे
विचार मांडते सतत स्वतःचे
कितीही त्यास जखडून ठेवा
पण ते पळते , हरवते
परतिचि मनास वाट दाखवण्या
नभ आज माझ्या दारी आले.
जाणत नाही जगाची रीत
मिसळून राहणे हीच प्रित
एकटेच ते गुंगते , रमते
आकाश दुलईत दडपुन जाते
परतिचि मनास वाट दाखवण्या
नभ आज माझ्या दारी आले.
कधीतरी
कधीतरी
आनंदी मोहक क्षणांचा पाउस पडतोय आसपास
सगळ्या सुख सोयी नातिगोती सम्रुधि भावे मनास
मी रमते गमते ,हसते उल्हासित होते त्यांच्यात
कधीतरी का वाटते मी काही क्षण एकटे रहावे जगात….
विश्वासाचा विस्तार
सांगून टाकु त्याच्यावर
माझ्या विश्वासाचा विस्तार आहे कुठवर
पापण्यांच्या झरोखयातून बघ तिकडे
जगाच्या त्या टोका पर्यंत
विशाल सागर निळ्या नभाला
जाउन जुळतो तिथवर.
माझी स्वप्नपरी तू वदला
June 15, 2008
Filed under माझी स्वप्नपारी
Tags: chandani, dream girl, fairy, love, marathi kavita, mehek, mehhekk, nabh, paus, prem kavita, pyar, rain, swapnapari
हृदयात फुलले गुलाब असंख्य कसे दाखउ तुझला
मन मोराचा प्रीतिच्या पावसात फुलोरा बघ सजला
मनाच्या कोपर्यात दडलेले भावनेचे रंगीत तरंग
उफाळुन आले सजना जेव्हा या नयनी तू दिसला
सांगू कोणच्या शब्दात उलगडे न हे गहन कोडे
ओशाळले मन लाजेने माझी स्वप्नपरी तू वदला
छोट्या छोट्या गोष्टी
छोट्या छोट्या गोष्टी साठी उगाच का बरे रुसयच
आतून मन घट्ट अन बाहेरून प्रसन्न दिसायाच
दोहेरि कसरत करतांना स्वतः लाच फसायच
त्या पेक्षा का नाही मन मोकळ आपण जगायच.
June 12, 2009
April 6, 2009


