ती तुझीच प्रीत होती
नोव्हेंबर 12, 2009 
इवल्याश्या पानावर ओघळला मोती
चंद्रकला उमलल्या पूनवेच्या राती
स्वर्ण अप्सरा जशी अवतरली ती
ओळखले मी, ती तुझीच प्रीत होती
का निरभ्र आकाशातुन बरसले पाणी
का निरभ्र आकाशातुन बरसले पाणी
का रीती होऊन मनाची घागर वाही ओथम्बुनि
टवटवीत फुला सारखा हसरा दिवस आला
तरीही का वाटे उगाच उदास मनाला
इतके तरल स्वर आजूबाजूला
तरीही त्याला हवी कोणाची चाहूल ?
निश्चल ते , पुढे सरकेना
उचलण्या जड झाले रे पाउल…..
सप्टेंबर 30, 2009 
वाळूच्या कणां वरुन
वाळूच्या कणां वरुन पाय फिरवावेसे वाटले
बोटांच्या पेरांनी रेघा माराव्या उभ्या आडव्या
लाटेचा स्पर्श पुन्हा एकदा अनुभवावा
शन्ख शीपले ओंजळीत जमा करावे
खोपे करून रेतीत पाय लपवावे
पाण्यावर हेलकावनार्या होड्या
पांढरे शुभ्र बगळे, त्यांचे थवे उडवावे
क्षितीजा वर सूर्यबिम्ब पहावे
समिराचे गुन्जन ,मनात साठवावे
असे एकदा समुद्र किनारी एकटेच रहावे
कोणी सुद्धा नको हाका मारणारे
अगदी तू पण…..
मोगरा
कधीतरी हळूच दारात मोगरा फुलतो
सुगंध त्याचा मनाच्या कोपर्यात दरवळतो
असे सुगंधित क्षण कधीच सुकु नयेत जीवनात…
सुचत काहीच नाहीये
सुचत काहीच नाहीये , फक्त कलम धरली हाती
अक्षरांचे मोती मांडले , पाहु गरंगळत कुठे नेतील
खुपदा विचार केला
खुपदा विचार केला,नाही येणार त्या वाटेनी
प्रत्येक वेळी आयुषा चे वळण त्याच वाटी वळले
मागे वळून न पाहण्याचा अनेकदा मनी ध्यास केला
प्रत्येक वेळी चक्षु बाण मागेच गेला
रुणझून थेंब , पाउस वेडे हे मन
जुलै 21, 2009
Filed under पाउस वेडे हे मन, रुणझून थेंब
लेबले (टॅग्ज): indradhanu, kshitij, man, paaus, runjhun
रुणझून थेंब , पाउस वेडे हे मन
डोईवर छत्री परिस उभे नील गगन
दूर डोंगरात त्या निसर्ग धूसर धूसर
क्षितीजावर हेलकावे इंद्रधनू ची झालर
किती भिजशील वेड्या मना
थांबवु नकोस पाउस सरी,कितीदा सांगशी घना
तुझ्या भावनेचा प्राजक्त
जसा ओल्या मातीचा सुघन्ध फक्त
हाच तो आनंदाचा क्षण साठवला उरी
उघडून मोकळा श्वास घेईन ,पाउस येवीतो पुढल्यावरी
रूपेरी विजांचा न्रुत्य समारंभ
रूपेरी विजांचा न्रुत्य समारंभ
मेघांचे वाजती ढोल ताशे
धरा ही हसली , उल्हासित गगन
थेंबे थेंबे पावसात भीजते य मन
तो वेडा प्रेमी पाउस
बंद खोलीत सुद्धा
सुगंध येतोच त्याचा
माती आणि थेंबाच्या
मधुर मिलनाचा
जसे किती वर्ष उलटले
कवेत घेऊन
घट्ट मिठी मारुन
झळ झळ वाहात जातो
तो वेडा प्रेमी पाउस
हिरव्याकंच पानांच्या झालरीवर
लाल टपोरया फुलांच्या परागी
फांद्याच्या रस्त्यावरुन
काटयांच्या वस्त्यांमधून
झर झर धावणारा
हळूवार ओघळनारा स्पर्श
हृदयाच्या मुळाशी वसनारा
नवजीवन पल्लवितो
तो वेडा प्रेमी पाउस
खिडकीच्या काचेवरुन
नदी सारखी वाट काढत
ओघळनार्या धारा
नागमोडी आयुषाची
धूळ साफ करत
बंद पुस्तकातल्या
हज़ारो स्मृति उधळत
एक थेंब हळूच
हातावर सोडून
धो धो वाहणार्या पावसास मिळतात
दर वेळी नवीन
आठवण घेऊन जातो
तो वेडा प्रेमी पाउस………
