रुणझून थेंब , पाउस  वेडे हे मन 
डोईवर छत्री  परिस उभे नील गगन 
दूर डोंगरात त्या निसर्ग धूसर धूसर
क्षितीजावर हेलकावे इंद्रधनू ची झालर
किती भिजशील वेड्या मना
थांबवु नकोस पाउस सरी,कितीदा  सांगशी घना
तुझ्या भावनेचा प्राजक्त
जसा ओल्या मातीचा सुघन्ध फक्त
हाच तो आनंदाचा क्षण साठवला उरी
उघडून मोकळा श्वास घेईन ,पाउस   येवीतो पुढल्यावरी