का निरभ्र आकाशातुन बरसले पाणी
का रीती होऊन मनाची घागर वाही ओथम्बुनि
टवटवीत फुला सारखा हसरा दिवस आला
तरीही का वाटे उगाच उदास मनाला
इतके तरल स्वर आजूबाजूला
तरीही त्याला हवी कोणाची चाहूल ?
निश्चल ते , पुढे सरकेना
उचलण्या जड झाले रे पाउल…..

सुचत काहीच नाहीये , फक्त कलम धरली हाती
अक्षरांचे मोती मांडले , पाहु गरंगळत कुठे नेतील

दोन आसव फुलांवर सांडली
तीच फूल पुजेला देवा समोर मांडली

कधी कधी मी जे ठरवते मनात आणि आनंदित होते ती गोष्ट होतच नाही.
साठवलेला क्षण जवळ येऊन हुलकावणी देऊन निघून सुद्धा जातो.अगदी
बाजूनि,अनोळखी असल्या सारखा.हाक मारली तर ओ पण देतो,बोलतो
हसतो, विचारपूस करतो ,पण परक्या सारखा.तो क्षण का कधी सत्य नव्हता?
झुळझुळत्या वार्‍या सोबत अनेक नवीन क्षण फिरतात,पण त्यांच्याशी
माझी ओळख होऊन सुद्धा ते आपलेसे का नाही वाटत.मन म्हणत जे गेल
ते सोड आणि जे समोर आहे ते धर,पण या हृदयाला नाही समजत त्याची
परिभाषा.हृदय उलट्या दिशेने प्रवास करतय आणि मन सरळ.पण यातून
मी कोणाची बाजू घेऊ,मला नक्की माहीत आहे हृदय म्हणताय ते होणार नाही,
कधीच नाही.मन ज्या क्षणाची वाट पहातय तो येण्याची आशा तरी आहे.
बहुतेक हृदयाच्या गोष्टी बोलून दाखवाव्यत आणि मना प्रमाणे करावे हेच बरे.

कधीतरी

आनंदी मोहक क्षणांचा पाउस पडतोय आसपास
सगळ्या सुख सोयी नातिगोती सम्रुधि भावे मनास
मी रमते गमते ,हसते उल्हासित होते त्यांच्यात
कधीतरी का वाटते मी काही क्षण एकटे रहावे जगात….